Η ανακαίνιση μετατρέπει ένα υπάρχον ξενοδοχείο σε σύγχρονο πολιτιστικό κέντρο, όπου συγκλίνουν η αρχιτεκτονική, η μουσική και η κοινωνική αλληλεπίδραση. Η μουσική οδηγεί τον σχεδιασμό—όχι ως θέμα, αλλά ως καθηλωτική χωρική αφήγηση—υφαίνεται μέσα από δίσκους βινυλίου, πικάπ, εξειδικευμένο φωτισμό, γραφικά και επιμελημένα έργα τέχνης που ενθαρρύνουν τη συνάντηση, την έκφραση και τον αυτοσχεδιασμό.
Η πρόσοψη αναπτύσσεται σε ρυθμό και επανάληψη, όπως μια μουσική παρτιτούρα, με κάθετα στοιχεία, ενσωματωμένη φύτευση και αρχιτεκτονικό φωτισμό που δημιουργούν μια ήρεμη αλλά δυναμική αστική παρουσία. Το υπόγειο φιλοξενεί όλες τις βοηθητικές λειτουργίες, συμπεριλαμβανομένων των εγκαταστάσεων WC, των μηχανοστασίων, των αποθηκευτικών χώρων, του πλυντηρίου και ενός ευέλικτου πολυχρηστικού χώρου. Στο ισόγειο, ο χώρος λόμπι-ρεσεψιόν-μπαρ αναπτύσσεται ως αστικό σαλόνι. Μια σύγχρονη ρετρό αισθητική, ενισχυμένη από σκηνογραφικές χειρονομίες και προσαρμοστικό φωτισμό, ζωντανεύει το λόμπι και τους κοινόχρηστους χώρους. Ο ημιώροφος φιλοξενεί τον χώρο πρωινού, ενώ τα επίπεδα ένα έως επτά φιλοξενούν συνολικά 48 δωμάτια επισκεπτών, συμπεριλαμβανομένων διπλών και τριπλών δωματίων και σουιτών.
Μια παλέτα από σιγασμένους, βαθιούς τόνους—πράσινα, τερακότα, καφέ, ώχρες και σκούρα μπλε—σε συνδυασμό με υλικά όπως ξύλο, μέταλλο, εμφανές μπετόν και υφάσματα με υφή, δημιουργούν ένα ήρεμο αλλά χαρακτηριστικό περιβάλλον.
Το ξενοδοχείο συλλαμβάνεται ως ζωντανός πολιτιστικός οργανισμός—μια αρχιτεκτονική σε συνεχή διάλογο με την τέχνη, τον ήχο και την αστική ζωή.
